Jak człowiek nauczył się pisać?

Biblioteki szkolne od wielu lat w październiku obchodzą Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych. Każdego roku obchodom towarzyszy inne motto.  W tym roku świętowaliśmy pod hasłem „Biblioteki szkolne rządzą”. Ta przewodnia myśl miała zwrócić uwagę na ogromną rolę biblioteki w życiu szkoły, w nauce uczniów i rozwijaniu ich zainteresowań czytelniczych.

Drugą okazją, aby zastanowić się nad ogromną rolą książki w życiu człowieka, jest kończący się Rok Promocji Literatury i Czytelnictwa.

Właśnie z tych powodów, 2 i 3 listopada br. do szkolnej biblioteki zaproszeni zostali uczniowie klas czwartych, piątych i szóstych. Zaprezentowano im prezentację multimedialną połączoną z inscenizacją pt. „Jak człowiek nauczył się pisać”? Uczniowie z Klubu Przyjaciół Biblioteki przedstawili proces rozwoju pisma w różnych czasach i wielu miejscach na świecie.

Prezentacja rozpoczynała się od informacji o ustnym przekazywaniu myśli poprzez podania, prawa i wierzenia. Zawodność ludzkiej pamięci sprawiła, że zaczęto szukać trwalszych sposobów w postaci sznurków i supełków o różnych kolorach i wielkościach. Wykorzystywano dostępne przedmioty, których wymowa wydawała się oczywista, jak np. strzałę, która symbolizowała stan wojny, czy fajkę oznaczającą pokój. Sygnały ogniowe          i dymne oraz tam-tamy służyły ludziom przez tysiące lat.

Pierwowzorem pisma w naszym rozumieniu były obrazki malowane w różnych miejscach. Z nich zrodziło się pismo obrazkowe, piktograficzne. Było nim pismo klinowe starożytnej Mezopotamii. Z czasem wykształciło się pismo ideograficzno-wyrazowe, a następnie wyrazowo-sylabowe. Pismem wyrazowym jest pismo chińskie, pierwotnie liczące 44 tysięcy znaków. Jednym  z najciekawszych i najbardziej zagadkowych jest hieroglificzne pismo egipskie.

Alfabet, służący nam współcześnie w różnych postaciach, ułożyli Semici. Poprzez grekę i łacinę rozprzestrzenił się w całej Europie i dotarł do Polski. Dzięki przekazowi pisanemu, miliardy ludzi na świecie poznały to, co zrodziło się w umysłach innych ludzi  i mogły doświadczyć przeżyć, które nigdy nie stałyby się ich udziałem. Gdyby nie pismo, nie powstałyby książki. Jak powiedział Umberto Eco „Kto czyta książki, ten żyje podwójnie”. Co najmniej, podwójnie…